Zgodnie ze Statutem głównym zadaniem Caritasu jest mobilizacja całej wspólnoty parafialnej do praktykowania miłosierdzia modlitwą, słowem i czynem. Tak też pojmują swoją rolę członkinie Zespołu organizując różnego rodzaju przedsięwzięcia i podejmując starania o własną formację duchową. Wiele zadań powtarzanych z roku na rok stało się już tradycją. Taki charakter mają np.: uroczyste „opłatki”, wielkanocne Jajko”, dzień chorego, pielgrzymki do różnych sanktuariów dla chorych, samotnych i niepełnosprawnych, odwiedziny pielgrzymów. Od lat z okazji Świąt Wielkanocnych i Bożego Narodzenia przygotowywane i przekazywane są paczki z artykułami spożywczymi dla rodzin wielodzietnych i znajdujących się w trudnej sytuacji materialnej. Jeżeli są osoby dysponujące wolnym czasem, a chcące go zagospodarować poświęcając się pracy charytatywnej to zapraszamy do współpracy.

Liturgiczna Służba Ołtarza – gromadzi chłopców z naszej parafii, którzy służą przy ołtarzu Pana Jezusa. Służba jest dla każdego wielkim zaszczytem, ma ona bowiem w sobie znamię wybrania. Stoją tam ludzie, na których w jakiś szczególny sposób wejrzał Bóg. Do Liturgicznej Służby Ołtarza należą tak ministranci, jak i lektorzy, którzy pełnią odpowiednie posługi w czasie różnorakich celebracji liturgicznych. Termin łaciński ministrare oznacza „służyć, pomagać”. Służąc Bogu ministrant i lektor przyczynia się do tego, aby liturgia była piękna.

Początków ministrantury możemy się dopatrywać już za czasów Jezusa Chrystusa. W Ewangelii św. Jana czytamy: „Andrzej, brat Szymona Piotra, rzekł do Jezusa: Jest tu jeden chłopiec, który ma pięć chlebów jęczmiennych i dwie ryby (…) Jezus wziął chleby i odmówiwszy dziękczynienie, rozdał siedzącym” (J 6, 8-9, 11). Tak, więc ów „praministrant” usłużył samemu Zbawicielowi i w ten sposób uczestniczył w cudzie rozmnożenia chleba i ryb, który możemy uważać za zapowiedź Eucharystii. Faktem jest, że od początku chrześcijaństwa Biskup sprawował Najświętszą Ofiarę wraz z asystą liturgiczną. Na początku byli to diakoni. Już w pierwszych wiekach chrześcijaństwa ukształtował się osobny urząd lektora. Był on sprawowany przez chłopców, którym stawiano wysokie wymagania moralne. Wspaniałe świadectwo lektorom tamtych czasów wystawił biskup Cyprian, męczennik z Kartaginy. W jednym ze swych listów opowiada o Aureliuszu, który odważnie bronił wiary i cierpiał z jej powodu. Biskup tak pisze: „Niech rozpocznie posługę lektora. Jego głos, którym wyznawał Boga w tak trudnych okolicznościach, zasłużył na to, by zabrzmiał przy uroczystym czytaniu słowa Bożego”.

W późniejszych wiekach publiczne czytanie słowa Bożego zarezerwowane było wyłącznie dla osób przygotowujących się do kapłaństwa. W średniowieczu do Mszy św. usługują klerycy, a od Soboru Trydenckiego (1545 r.) ministranci. W oficjalnych dokumentach Kościoła wzmiankę na ten temat znajdujemy dopiero w „Mediator Dei” Piusa XII z 1947 r. Zapewne starsi pamiętają jeszcze Msze św. odprawiane w języku łacińskim, gdzie ksiądz był odwrócony tyłem do ludzi. Wówczas służyło tylko dwóch ministrantów, zaś prezbiterium było oddzielone od reszty świątyni.

Dopiero Sobór Watykański II (1962-1965) zajął się reformą liturgii i powrócił do starej tradycji Kościoła. Podkreślił rolę ludzi świeckich w sprawowaniu kultu Bożego i powierza na nowo funkcję lektora także osobom świeckim nie posiadających święceń. Liczny udział ministrantów i lektorów w liturgii wymaga jednak odpowiedniej troski o należyte przygotowanie ich do wykonywanych funkcji. W soborowej Konstytucji o Liturgii możemy przeczytać:”Duszpasterze niech zabiegają gorliwie i cierpliwie o liturgiczne wychowanie oraz czynny udział wiernych, tak wewnętrzny jak i zewnętrzny stosownie do ich wieku, stanu i rozwoju życia i stopnia kultury religijnej, spełniając w ten sposób jeden z głównych obowiązków wiernego szafarza Bożych tajemnic” (KL 19).

W Polsce Konferencja Episkopatu powołała do istnienia Krajowe Duszpasterstwo Ministrantów (1964 r.). Stało się to po ogłoszeniu Konstytucji o Liturgii (3 XII 1963). Biskupi chcieli, aby postanowienia KL były od razu wprowadzane w życie także na odcinku formacji służby liturgicznej. Otwierały się szerokie możliwości zaangażowania świeckich: „W odprawianiu liturgii każdy spełniający swą funkcję, czy to duchowny czy świecki, powinien czynić tylko to i wszystko to, co należy do niego z natury rzeczy i na mocy przepisów liturgicznych. Ministranci, lektorzy, komentatorzy i członkowie chóru również spełniają prawdziwą funkcję liturgiczną. Niech więc wykonują swój urząd z tak szczerą pobożnością i dokładnością, jak to przystoi wzniosłej posłudze i odpowiada słusznym wymaganiom Ludu Bożego. Należy więc staranie wychować te osoby w duchu liturgii oraz przygotować do odpowiedniego i zgodnego z przepisami wykonywania przypadających każdemu czynności” (KL 28-29).

Patronami ministrantów są: św. Tarsycjusz, św. Dominik Savio i św. Stanisław Kostka, którzy swoim życiem pokazali nam wzór życia w bliskości z Panem Bogiem.

Jeśli kochasz Pana Jezusa, to na pewno chcesz Go kochać jeszcze bardziej, chcesz Mu służyć całym swoim dziecięcym sercem. Ale zastanawiasz się pewnie, jak mogłaby wyglądać ta służba? Możemy Ci podpowiedzieć! Otóż w naszej parafii służy Panu Jezusowi grupa ministrancka. Mógłbyś i Ty pomóc nam w wypełnianiu naszych obowiązków.

Członkami Rady mogą być jedynie praktykujący katolicy, którzy przyjęli Sakrament Bierzmowania i są znani z nienagannych zasad moralnych. Kadencja Rady trwa 5 lat. Poszczególni członkowie mają możliwość wcześniejszej rezygnacji ze swego członkostwa. Maksymalna długość uczestnictwa w Radzie duszpasterskiej wynosi 3 kadencje, tzn. piętnaście lat.

W przypadku zmiany urzędowych członków Rady, kadencja pozostałych członków nie ulega skróceniu. Rada funkcjonuje więc niezmiennie, mimo zmian na stanowiskach proboszcza, rektora czy księży wikariuszy. W przypadku śmierci, rezygnacji, zmiany miejsca zamieszkania członka Rady pochodzącego z wyboru ogłasza się dodatkowe wybory w rejonie, w którym dana osoba została wybrana.

Zgodnie z kan. 536 & 2 KPK Rada duszpasterska posiada jedynie głos doradczy. Rada ściśle współpracuje z przewodniczącym Rady i pozostałymi kapłanami w ożywianiu działalności duszpasterskiej w parafii. O tematyce posiedzeń Rady decyduje przewodniczący, zaznajamiając z nią wcześniej członków Rady. Jeśli członkowie Rady pragną wnieść nowy problem winni w głosowaniu uzyskać aprobatę przynajmniej połowy członków Rady obecnych na posiedzeniu i zgodę przewodniczącego. Rada służy radą i pomocą duszpasterzom wyrażając swoje opinie, wnioski i informacje. Opinie i informacje służą lepszej pracy duszpasterskiejw parafii. Rada może również podejmować uchwały i decyzje porządkowe, które wytyczają kierunki pracy Rady oraz zadania zlecane poszczególnym członkom Rady.

Wspólny czas wykorzystujemy bardzo owocnie. Każde spotkanie ma swój charakter. Rozpoczynamy je od modlitwy, analizujemy Pismo Święte i dyskutujemy na tematy zaproponowane przez członków grupy. Mamy również możliwość otrzymania odpowiedzi na nurtujące nas pytania. Niekiedy oglądamy wartościowe filmy, po których możemy podzielić się swoimi refleksjami z innymi. Przez cały czas integrujemy się poprzez wspólny śpiew uwielbienia i zabawę. Każdy z nas znajduje tu coś dla siebie, czym wzbogaca swoje życie i może podzielić się tym z innymi. Więc i Ty otwórz swoje serce na Boga i dołącz do nas.

„Eitim canapó Tupã napé” – Radujcie się bracia w Panu